عبارتست از حالتی که فرد با ایجاد اذیت و آزار خود و اجتناب از موفقیت و هم چنین تحقیر شدن توسط دیگران، احساس لذت و آسایش روانی می نماید. این قبیل افراد از آزار روحی خود بیشتر لذت می برند تا دردهای جسمی.
در این افراد، توانایی لذت جنسی بدلیل اضطراب و یا احساس گناه، مختل شده و بجای آن از تنبیه شدن و یا تحقیر شدن کمک می‌گیرند.
از چند سال قبل، سادیسم و مازوخیسم را یک بیماری نمی شناسند و صرفاً یک ویژگی شخصیتی قلمداد می‌شود ولی در عین حال که عارضه نادری است، در زندگی روزمره، گاهاً به افرادی با این ویژگی برخورد می کنیم.
این قبیل بیماران، در روابط جنسی، از همسر و یا شریک جنسی خود می خواهند تا با بدترین روش‌ها با ایشان برخورد و حتی آنها را مورد صدمات جسمی و روانی و شکنجه قرار دهند و یا آنها را با القابی زننده مورد خطاب قرار دهند و با این روش‌ها ارضاء شده و به اوج لذت جنسی (ارگاسم) می‌رسند.
افرادی که علیرغم توانایی برای خوشحالی و لذت بردن از موقعیت‌های اجتماعی فراهم شده، با بهانه های مختلف اجتناب می کنند و حتی افرادی را که در روابط با دیگران و موقعیت‌های بوجود آمده، استفاده نمی‌کنند و به نوعی طلب کمک نمی نمایند، مبتلا به مازوخیسم و یا آزارطلبی هستند.
گاهی بعضی افراد سادومازوخنیست هستند، یعنی اینکه فرد در عین حال که از آزار روانی، جسمی و جنسی دیگران لذت می‌برد، خصوصیات خودآزاری نیز دارد و تمایل به صدمه دیدن و مورد پرخاشگری واقع شدن توسط دیگران را نیز دارد.
دکتر پرویز مظاهری
روانپزشک
پایان مقاله