علائم: خستگی شدید و ناتوان کننده همراه با درد عضلانی، سردرد، فارنژیت، تب خفیف، مشکلات شناختی، علائم گوارشی و حساسیت غددلنفاوی.
درصد زیادی از بیماران مبتلا به این اختلال، شروع آنرا بصورت ناگهانی و بدنبال یک بیماری شبیه آنفلوانزا ذکر می‌کنند و احتمال یک علت عفونی وجود دارد.
در بریتانیا و کانادا از آن بعنوان انسفالومیلیت میالژیک نام می برند.
میزان بروز از درصد تا ٪۲/۸ برآورده شده است. در جوانان و از ۲۰-۴۰ سالگی مشاهده می‌شود. زنان حداقل ۲ بار بیشتر از مردان دچار می‌شوند.
در آمریکا حدود ٪۲۵ جمعیت جوانان حداقل به مدت ۲ هفته یا بیشتر دچار خستگی می‌شوند، ولی اگر خستگی بیش از ۶ ماه طول بکشد، خستگی مزمن نامیده می‌شود.
این تشخیص در صورتی مطرح می‌شود که همه علل طبی و روانی دیگر، کنار گذاشته شود.
در دوقلوهای یک تخمکی ۲/۵ برابر بیشتر گزارش شده ولی بطور کامل اثبات نشده است.
در این اختلال خستگی بارزترین علامت است و مشخصه آن فرسودگی شدید روانی و جسمی است که بتواند ٪۵۰ فعالیت های بیمار را کاهش دهد.
خستگی در این بیماران بایستی تازه شروع شده و ناشی از فعالیت مداوم نباشد و با استراحت برطرف نشود و سبب اختلال عملکرد شود.
علاوه بر خستگی بایستی ۴ تا از علائم زیر وجود داشته باشد: اختلال حافظه یا تمرکز- گلو درد، حساس شدن غددلنفی، درد عضلانی، درد در چندین مفصل، سردرد، خواب ناکافی، ضعف متعاقب فعالیت که بیش از ۲۴ ساعت طول بکشد.
۸۰٪ بیماران مبتلا به سندرم خستگی مزمن واجد ملاک‌های افسردگی اساسی هستند ولی بندرت احساس گناه، افکار خودکشی یا فقدان احساس لذت در آنها دیده می‌شود و نسبت به داروهای ضدافسردگی مقاوم هستند.
ورزش و کم کردن حجم کاری در کاهش آثار خستگی مزمن موثر است.
دکتر پرویز مظاهری
روانپزشک
پایان مقاله