از سن ۶۵ به بعد است و بدن در حال پیرشدن، به کانون دغدغه های فرد تبدیل می‌شود و جایگزین اشتغال خاطر میانسالی در زمینه شغل و روابط می‌شود.
حالت بهنجار در سالمندی، سلامت جسمی و روانی است، نه بیماری و ناتوانی.
پیری شناسان، سالمندان را به دو دسته تقسیم کرده اند:
پیری جوان (۶۵-۷۴ سالگی) پیران سالمند (۷۵ سال به بالا)
و برخی افراد سن بالای ۸۵ سال را پیران کهنسال می نامند.
طبق یک تقسیم بندی دیگر، افراد پیر را به دو دسته پیران سالم و پیران بیمار تقسیم می‌کنند.
تعداد افراد بالای ۶۵ سال به سرعت رو به افزایش است.
در امریکا و در سال ۱۹۰۰، ٪۴ در سال ۲۰۰۰، ٪۱۲ و احتمالاً در سال ۲۰۳۰ به ٪۲۰ خواهد رسید.
جمعیت افراد ۶۵ ساله و بالاتر، طی یکصد سال از ۱۹۰ تا ۲۰۰۰، ده برابر شده در صورتیکه جمعیت کل جهان در طول این مدت سه برابر شده است.
ویژگی‌های رشد دوران سالمندی:
حفظ انسجام جسمانی
مرور زندگانی
حفظ علائق و فعالیت‌های جنسی
کنارآمدن با مرگ عزیزان
پذیرش تبعات بازنشستگی
مشخصه فرایند پیرشدن، نزول تدریجی عملکرد تمامی دستگاه‌هایی است ولی بسیاری از افراد سالمند، توانایی های شناختی و جسمانی خود را تا حد قابل توجهی حفظ می کنند.
در طول ۲۵ سال گذشته، جمعیت افراد پیر صد در صد افزایش یافت. علل عمده مرگ در افراد سالمند عبارتند از بیماری های قلبی، سرطان و سکته قلبی و حوادث کم جز و علل عمده مرگ در افراد بالای ۶۵ سال است. نسبت به افراد سالمند در جمعیت سیاهپوست، اسپانیایی تبار و آسیایی تبار کمتر از سفید پوستان است ولی به سرعت در حال افزایش است.
بطور متوسط، زن‌ها عمری طولانی تر از مردها دارند و بیشتر احتمال دارد که تنها زندگی کنند.
برای بسیاری از افراد، سن پیری، دوره تداوم، رشد هوشی، هیجانی و روانی است.
در برخی موارد، بیماری جسمانی یا مرگ دوستان و بستگان ممکن است مانع از تداوم تعامل اجتماعی شود.
افراد سالمند با بیماری و نشانه های پیری، فقدان همسر و دوستان و آگاهی مداوم از محدودیت زمان و نزدیک شدن زمان مرگ روبرو هستند.
وضعیت اقتصادی و اجتماعی در دوران سالمندی کاهش می یابد و با توجه به بازنشستگی و کاهش درآمدها و عدم توجه جوانان و خصوصاً نوه ها در این افت موثر است.
در اغلب کشورها، دوره بازنشستگی، زمانی برای تفریح و رهایی از مسئولیت‌های تعهدات شغلی سابق است ولی در کشورهای در حال توسعه، بازنشستگی منجر به مشکلات اقتصادی یا فقدان عزت نفس می‌شود و دوره استرس است. در مردان و زنان بالای ۶۵ سال فعالیت ارگاسم ناشی از مقاربت یا خودارضایی با افزایش سن کاهش می یابد.
مهمترین عوامل موثر در میزان فعالیت جنسی در سنین بالا عبارتند از تبا و سلامتی همسر سلامتی خود فرد و میزان فعالیت جنسی در گذشته.
درجاتی از کاهش علاقه و کارکرد جنسی در سالمندی اجتناب ناپذیر است ولی عوامل فرهنگی و اجتماعی بیشتر از تغییرات روان شناختی ناشی از پیری در تغییرات جنسی سالمندان نقش دارد. هر چند برای افراد سالمند نسبتاً سالم، فعالیت جنسی، رضایت بخش امکان پذیر است اما بسیاری از سالمندان این فعالیت ها را کنار می‌گذارند.
مراقبت دراز مدت:
بسیاری از سالمندان ناتوان و ضعیف نیازمند مراقبت در آسایشگاه‌ها هستند.
ساکنین آسایشگاه‌های سالمندان عمدتاً زن‌های بیوه هستند و ٪۵۰ آنها بالای ۸۵ سال سن دارند.
متاسفانه بیمه ها هزینه مراقبت در آسایشگاه‌های سالمندان را نمی پردازند و بیمارستان‌ها از پذیرش بیماران سالمند بدلیل تبعات آن اجتناب می‌کنند.
علیرفم فقدان های فراوان در سنین پیری، شیوع اختلال افسردگی اساسی........ در این سنین عملاً کمتر از سنین جوانی است بدلیل اینکه افسردگی دیررس نادر است.
میزان خودکشی در سالمندان بالاست (۴۰ در ۱۰۰ هزار نفر). در مردها بدلیل بیماری‌های جسمی و در زن‌ها بدلیل بیماری‌های روانی است.
در افراد رو به مرگ ۵ مرحله زیر دیده می‌شود.
شوک و انکار
خشم
چانه زدن
افسردگی
پذیرش
پایان مقاله